او تعقیب میکند 2014

نقد و بررسی او تعقیب میکند 2014

فیلم **It Follows (2014)** ساخته‌ی دیوید رابرت میچل، ژانر وحشت را از تکیه بر «ترس‌های آنی» (Jump Scares) نجات می‌دهد و آن را به سطح یک کابوسِ اگزیستانسیال و روان‌شناختی ارتقا می‌دهد. داستانِ این موجودِ مرموز و خستگی‌ناپذیر که قربانیانش را از طریق رابطه‌ی جنسی هدف قرار داده و پیوسته با سرعتی مرگبار اما گام‌به‌گام تعقیبشان می‌کند، در واقع تمثیلی خیره‌کننده از اجتناب‌ناپذیریِ مرگ، اضطراب جوانی و سنگینیِ زخم‌های عاطفی است. میچل با فضاسازیِ بصریِ رؤیاگونه، استفاده از ترکیبِ موسیقی الکترونیکِ دهه‌ی هشتادی و دیترویتِ مخروبه، محیطی خلق می‌کند که زمان و مکان در آن معنای خود را از دست داده‌اند و قهرمانان در چرخه‌ای از انزوا گرفتار شده‌اند.

ارزش ماندگار این اثر در قدرتِ تمثیلیِ آن نهفته است؛ موجود تعقیب‌کننده شکلِ فیزیکیِ تمامِ ترس‌های ناشناخته، وسواس‌های ذهنی و سایه‌های تاریکِ دورانِ گذار به بزرگسالی است که هیچ‌کجا پنهان شدن از دستشان ممکن نیست. فیلم به شکلی زیرپوستی نشان می‌دهد که فرار کردن بی‌فایده است و تنها راه مواجهه، پذیرش واقعیتِ شکنندگی و تلاش جمعی برای بقا در کنار دوستان است. «او تعقیب می‌کند» به جای تکیه بر خشونت عریان، بر اتمسفرِ خفقان‌آور و ترسِ روانیِ انتظار تکیه می‌کند؛ ترسی که در آن هر فرد ناشناسی در خیابان می‌تواند تجسمِ همان مرگِ متحرکی باشد که سرانجام به سراغ همه‌ی ما خواهد آمد.