خانم میزل شگفت انگیز 2017

نقد و بررسی خانم میزل شگفت انگیز 2017

سریال **The Marvelous Mrs. Maisel (2017)** ساخته‌ی امی شرمن-پالادینو، فراتر از یک کمدیِ دوره‌ایِ خوش‌رنگ و بساز درباره‌ی دهه‌ی پنجاه، روایتی تند و زیرکانه از بیداریِ زنانه در دلِ یک جامعه‌ی متکلف و مردسالار است. داستانِ «میرِم میزل»، زنی خانه‌دار از طبقه‌ی متوسط مرفهِ یهودی نیویورک که پس از ترکِ ناگهانی همسرش ناخواسته به روی صحنه‌ی استندآپ می‌رود، در حقیقت حکایتِ کشفِ صدای مستقلِ یک زن است؛ صدایی که تا دیروز فقط مجاز بود در آشپزخانه، در مهمانی‌های شام و در دلِ قالب‌های از پیش تعیین‌شده‌ی «زنِ خوب» باغرخ شود. شرمن-پالادینو با ترکیبِ ظرافتِ دوره‌ایِ آثاری مثل «مد من» با ریتمِ تند و دیالوگ‌های آتشینِ خود، کمدی را به ابزاری برای سنجش قدرت و اعتبارِ زنانه بدل می‌کند.

نکته‌ی درخشانِ اثر در آن است که سرگرمی را فدای پیام نمی‌کند و برعکس؛ آن چکیدگی و سرعتِ منحصربه‌فردِ دیالوگ‌ها، طراحی لباس‌های مجلل و رنگ‌های اشباع‌شده، خودش بخشی از روایت است: زره‌های درخشانی که میزل برای جنگ در دنیایی مردانه بر تن می‌کند. علاوه بر این، پارادوکسِ جالبی را تصویر می‌کند که موفقیتِ زن در دنیای استندآپ و آژانس‌های مدیریت استعداد، همچنان مشروط به مچ‌اندازی با ساختارهای مردانه است. در نهایت، سریال داستانِ یک کمدین نیست، بلکه روایتِ تدریجی و گزنده‌ی یادگیریِ این درس است که صدا داشتنِ مستقل، همیشه بهای سنگینِ به‌دست‌آوردنِ جایگاه در میزِ سرِ میزبانانِ مردانه را دارد.