فرار از دانمورا 2018

نقد و بررسی فرار از دانمورا 2018

مینی‌سریال **Escape at Dannemora (2018)** به کارگردانی بن استیلر، فراتر از یک درامِ فرار از زندانِ کلیشه‌ای، روایتی خیره‌کننده و موشکافانه از رخنه ملال روزمره به تاریک‌ترین ابعاد روان انسان است. داستان که بر اساس یک رویداد واقعی در سال ۲۰۱۵ شکل گرفته، با دقتی مستندگونه روزگار فرساینده‌ی زندانیان و کارکنان زندانی فوق‌امنیتی را به تصویر می‌کشد. استیلر از اکشن‌های پرهزینه و شلوغ فاصله می‌گیرد و تمرکز خود را روی جزئیات خفقان‌آور، بوی نم و آهن، و سکوت‌های سنگینِ شمال ایالت نیویورک می‌گذارد تا حس اسارت را نه فقط در پشت میله‌ها، بلکه در تک‌تک لحظات زندگی روزمره‌ی آدم‌های داستان به استخوان مخاطب منتقل کند.

قدرت اصلی این اثر در خلق کاراکترهای عمیقاً خاکستری، آسیب‌پذیر و مخدوش است؛ به ویژه شخصیت «تیلی میچل» (با بازی تحسین‌برانگیز و دگرگون‌شده‌ی پاتریشیا آرکت) که در چرخ‌دنده‌های یک زندگی تهی و بی‌روح گرفتار شده و به راحتی بازیچه دستِ هوشِ سیاه و نقشه‌ی دو زندانی (با بازی درخشان بنیسیو دل تورو و پل دانو) می‌شود. سریال با رویکردی واقع‌گرایانه نشان می‌دهد که چگونه خلأ عاطفی، تنهایی مزمن و نیاز محقّرانه به دیده شدن، می‌تواند انسان‌های معمولی را به سمت مرزهای تباهی و جنایت بکشاند؛ کاوشی روان‌شناختی و تکان‌دهنده درباره‌ی استثمارِ متقابل و بهای گزافِ تلاش برای فرار از واقعیتِ تلخِ خویشتن.